Mijn eerste vakantieweekje is ook meteen een (onverwachte) blogvakantie geworden. Ik merkte dat ik er even helemaal geen behoefte aan had; mijn hoofd stond er niet naar, ik had geen zin om het in te plannen in mijn dagen en ik heb zelfs mijn nagels nauwelijks gelakt. Trouwe volgers vroegen zich wel af of ik nu ook zes weken niet ging bloggen, maar begrepen dit tegelijk ook wel. Het moet geen verplichting worden. Dat is het gelukkig ook niet, als ik eenmaal bezig ben, vind ik het weer heel leuk om blogjes te schrijven.

Vanaf morgenochtend staan er weer als vanouds artikelen klaar; elke ochtend om 06:00 uur. Ik ga op vakantie naar de zon, maar de laptop/ipad/camera gaan gezellig mee (voor de eventuele inbreker: er zit een grote, hongerige waakhond voor de deur). Ook in de zon is stroom en beschik ik over een internetverbinding, dus misschien zelfs shoplogs op locatie. Ik ben best een huismus: weggaan is heerlijk, als je ‘s avonds weer in je eigen bedje kunt slapen. Maar met dit herfstweer in eigen land neem ik genoegen met een ander bed.

Laten we ons aan een zonnedansje wagen!

6 weken

- van de zon genieten
- fietsen en zwemmen
- afspreken met vriendinnen
- stedentripjes
- in warm zeewater liggen
- shoppen
- lezen
- tijd voor creatieve dingen
- onbeperkte luiheid

Twee geleden besloot ik om actief op zoek te gaan naar vrijwilligerswerk. Het leek me leuk om naast mijn werk ook iets anders nuttigs te doen. Ik vond het een fijn idee om iets voor een ander te kunnen betekenen. Het zou mij een goed gevoel geven, om belangeloos iets voor een ander te doen. Het is ergens natuurlijk ook een beetje egoïstisch, maar zolang je er een ander geen kwaad mee doet en juist mee helpt, mag dat wel.

Bij mij in de stad zit (of zat…) een soort centraal punt voor vrijwilligerswerk. Organisaties die een vrijwilliger nodig hebben, plaatsen daar een vacature. Vrijwilligers kunnen daar met een medewerker op zoek naar geschikte vacatures, maar kunnen ook een profiel achterlaten en dan benaderd worden voor het werk. Ik besloot zo’n twee jaar geleden om daar te starten en ik maakte een afspraak met een medewerker van het vrijwilligerswerk.

Ik gaf aan dat ‘iets met mensen’ wilde doen, maar het moest geen verlengstuk worden van mijn baan. Ik sta voor de klas, maar ik wilde dan niet een groep kinderen begeleiden bij een Brede School activiteit of een kamp. Ik had geen bezwaar tegen iets praktisch, maar heel handig met klussen ben ik niet en mijn groene vingers ontbreken. Zo vielen er een paar dingen af, maar alsnog bleef het grootste gedeelte van de drie dikke multomappen met vacatures over. Soms was er een bepaalde voorwaarde waar ik niet aan kon voldoen, bijvoorbeeld werk tijdens mijn werkdag of beschikken over een bestelbusje.

Ik koos uiteindelijk een paar vacatures uit. De medewerker probeerde direct contact voor me te leggen met de contactpersonen, maar niemand was te bereiken. Ik nam de telefoonnummers mee naar huis, om het later zelf nog eens te proberen.

Mijn idee was: als vrijwilliger wordt je met open armen ontvangen. Je bent gemotiveerd en je biedt je aan om te werken voor niks, je doet er zelf moeite voor en je hulp wordt gewaardeerd. Dit viel al snel tegen en niet zo’n beetje ook. Bij de drie vacatures die ik had gekozen, bereikte ik eigenlijk niks. Er was niks bekend over een vacature, degene die erover ging was met zwangerschapsverlof of werkte er niet meer, ik zou nog wel teruggebeld worden (dat werd ik natuurlijk niet) en één contactpersoon vertelde me dat het hele project was geschrapt door een gebrek aan financiën. Ik had de hele middag zitten bellen en zitten wachten, maar ik had nog geen vrijwilligerswerk weten te regelen. Het vinden van een betaalde baan ging een stuk makkelijker!

Ik ging terug naar het kantoor en koos nieuwe vacatures, maar weer viel dit me tegen. Ik moest wachten op een doorstart van het project, ze vonden me te jong, ik zou nog gebeld worden door de juiste persoon, ik stuurde formulieren in en hoorde niks meer. Hallo, ik wil gratis komen werken? Ik kon beter een bejaardenhuis binnenlopen en een oudje in rolstoel mee naar buiten slepen voor een gezellige wandeling.

Maanden later werd ik gebeld door het vrijwilligerskantoor. Ze hadden een rommelige periode meegemaakt door nieuw personeel etc., maar ze waren mijn naam nu in hun bestanden tegengekomen en ze vroegen zich af hoe het ging met het vrijwilligerswerk. Vond ik het leuk en was ik er tevreden over? Daar kon ik kort over zijn: ondanks mijn inspanningen, kon ik nergens aan de slag en was ik er een beetje klaar mee. Hoe hard zijn vrijwilligers eigenlijk nodig als er nog geld wordt uitgegeven aan de werving van vrijwilligers voor een project dat al niet meer bestaat?

De vrouw aan de telefoon schrok ervan en -als ik nog wilde- wilde meteen iets voor me gaan regelen. Ik wilde het nog wel een kans geven, maar ik verwachtte er niets van. Nog geen half uur later werd ik gebeld door iemand van de Vriendendienst. Dit was een herstart project, dat naarstig op zoek was naar vrijwilligers. Een paar dagen later ging ik op intake gesprek.

De Vriendendienst, of het Maatjesproject, is een project waarbij twee mensen worden gekoppeld. De hulpvrager/cliënt heeft veelal (uiteenlopende) psychische problemen en mist een persoon in zijn of haar leven om ‘vriendendingen’ mee te doen. Vaak hebben ze een heel netwerk van hulpverlening om zich heen, maar is er niemand om mee naar de bioscoop te gaan of een uurtje thee te drinken op het terras. De Vriendendienst zoekt naar een goede match voor deze mensen, een maatje die ongeveer eens per week langskomt om samen iets leuks te gaan doen. Er zijn mensen die graag met de hond willen wandelen, elke week willen zwemmen, een film kijken of samen winkelen. Het maatje is geen hulpverlener, maar een maatje. Dit contact is er in principe voor een jaar en daarna kun je gekoppeld worden aan een ander maatje.

Na het intake-gesprek (waarin ik ook kon aangeven wat ik wel en niet wilde) werd er naar een match gezocht en niet lang daarna werd ik gebeld met een voorstel. We maakten – onder begeleiding – kennis en het klikte.

Ik ben nu langer dan een jaar maatje van iemand geweest en ik heb een leuke tijd gehad. Ik vind een jaar met een maatje wel voldoende, want ik ging merken dat het geen natuurlijke vriendschap was. Het blijft gemaakt en ik voelde dat ik ook wel toe was aan een nieuw maatje, want ik wil er zeker mee doorgaan. Het is fijn om op zo’n manier echt iets te kunnen betekenen voor iemand. Een vriendin met liefdesverdriet is ook blij als we samen iets gaan doen om afleiding te hebben, maar er zijn zoveel mensen die echt niemand hebben en voor wie het zo waardevol is als je een paar uurtjes van je tijd aan hen wilt besteden. Mijn maatje stond vaak zwaaiend voor het raam als ik kwam en zei wel drie keer op een middag hoe leuk het was. Dat geeft een voldaan gevoel. Ik heb ook veel van mijn maatje geleerd, al wil ik daar in deze ‘open’ blog niets over kwijt.

Een paar weken geleden had ik mijn evaluatiegesprek bij de coördinator en ze waren erg positief. Maar ik ook, want ik heb het heel positief ervaren. Ik had echt niet altijd zin om te gaan – dat geef ik eerlijk toe – als ik moe was en stapels werk had liggen. Maar ik kwam er wel bijna altijd met een goed gevoel vandaan, ook omdat ik wist dat ik een ander er zo’n plezier mee had gedaan.

Ik wil nu even een paar maanden ‘niks’, maar binnenkort zal er wel naar een nieuwe match worden gezocht en ik ga er zeker nog een jaar mee door.

Doen jullie ook vrijwilligerswerk? Waarom wel of waarom niet?